Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

Dikke en dunne vriendenIn Suriname hoorde ik praten over dikke en dunne vrienden. Dit loste voor mij meteen iets op wat toch altijd ingewikkeld voelde. Is het nou een kennis of een vriend? Nu zijn het voor mij allemaal vrienden. De een wat dikker, de ander wat dunner. Vriendschap vind ik essentieel voor de kwaliteit van leven. Met vrienden voel je je verbonden en tegelijk vrij en onafhankelijk. Dit ervaar ik in onze familie. Ik heb vier zussen en vier broers. Al vroeg leerde ik samen delen, lachen, werken, ruziemaken, spelen, enzovoort. Ook leerde ik mijn best te doen om een portie van de ouderlijke aandacht te krijgen die verdeeld moest worden tussen de drukke zaak en het grote gezin. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een ex-zus of ex-broer krijg. Het warme geborgen gevoel blijft. Bij vriendschapsrelaties gaat dit anders. Vrienden komen en gaan, bewegen voor langere of kortere tijd mee met woonplaats, studie, partner, hobby, kinderen of werkkring. Vrienden maken gaat niet zomaar en vrienden uit het oog verliezen doet net als een scheiding zeer. Pijn die je kunt verteren waardoor ruimte komt voor nieuwe vriendschappen. Dunne vrienden worden dikke vrienden of omgekeerd.

Stilstaan om vooruit te komenMaar goed dat deze stoel niet kan praten. In mijn praktijk is vanzelfsprekend sprake van vertrouwelijkheid. Wat heb ik veel vrouwen en ook mannen uitgenodigd om te stoppen, te zitten en te voelen. Pas nadat ik dit zelf met pijn en moeite aandurfde, er zelfs vertrouwd mee raakte en nog sterker... vaak vrijwillig stop en ga zitten voelen. Aansluitend op de 4-jarige Lagere Detailhandelsschool ben ik als 16-jarige mijn fulltime werkend leven gestart. Al snel daarna ben ik daarnaast een leergierige parttime studie-stapelaar geworden en tot nu toe gebleven. Zie mijn profiel op LinkedIn als je wilt. https://www.linkedin.com/in/jozienwijnakker/ Tientallen zelfmanagement-boeken, studies en podcasts heb ik verslonden. Geleidelijk aan is de studie-verslaving vervangen door nieuwsgierigheid en enthousiasme. Mijn spreekwoordelijke shit werd compost en ik schrijf dan ook vrijwillig en met veel plezier over persoonlijke ontwikkeling, vooral op basis van haptonomie. Mij heeft al die ontwikkeling goed gedaan en hierover deel ik van harte. In mijn persoonlijk proces en mijn coach- en haptotherapiepraktijk staat de 'methode' stoppen-zitten-voelen centraal. Opgedane kennis en uitgebreide ervaring hebben me laten zien dat je echt vooruitkomt als je een pas op de plaats maakt. Velen heb ik uitgenodigd, aangemoedigd en begeleid bij verkenning van hun binnenwereld. Je kunt hiermee zelf aan de slag gaan. Deze blogs zijn bedoeld om je mogelijkheden aan te reiken, zijn echter geen vervanging van begeleiding door hulpverleners. Raadpleeg daarom desgewenst of zonodig je huisarts, een haptotherapeut www.hapto.nl. of andere specialist. 

Aanpassen of begrenzen? Heldere grenzen stellen draait om dynamisch evenwicht tussen zorg voor jezelf & zorg voor de ander. Twee polariteiten die continu balans zoeken. Alsmaar vriendelijk blijven naar je omgeving en je eigen behoeften verwaarlozen doet geen mens goed. En egoïstisch strijden voor je eigen hachje stuit al gauw tegen de borst. We kennen als mens twee fundamentele behoeften: autonomie & verbinding.Ieder mens wil vrij zijn om trouw aan zichzelf de eigen koers te bepalen en te volgen. En tegelijk heeft elk mens behoefte aan verbinding en saamhorigheid. We willen ons geliefd voelen en bij onze relatie(s), familie en vriendengroep horen. De een neigt meer naar autonomie, de ander meer naar verbinding. * Pas jij jezelf ‘pleasenderwijs’ aan en geef je wel heel veel ruimte uit angst voor verlating?of* Begrens je op voorhand uit angst voor te veel intimiteit en verbinding? Hoe meer je in verbinding bent met jezelf, hoe moeitelozer je heldere grenzen stelt in contact met de ander, in de maat die jou goed doet. 

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

Dikke en dunne vriendenIn Suriname hoorde ik praten over dikke en dunne vrienden. Dit loste voor mij meteen iets op wat toch altijd ingewikkeld voelde. Is het nou een kennis of een vriend? Nu zijn het voor mij allemaal vrienden. De een wat dikker, de ander wat dunner. Vriendschap vind ik essentieel voor de kwaliteit van leven. Met vrienden voel je je verbonden en tegelijk vrij en onafhankelijk. Dit ervaar ik in onze familie. Ik heb vier zussen en vier broers. Al vroeg leerde ik samen delen, lachen, werken, ruziemaken, spelen, enzovoort. Ook leerde ik mijn best te doen om een portie van de ouderlijke aandacht te krijgen die verdeeld moest worden tussen de drukke zaak en het grote gezin. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een ex-zus of ex-broer krijg. Het warme geborgen gevoel blijft. Bij vriendschapsrelaties gaat dit anders. Vrienden komen en gaan, bewegen voor langere of kortere tijd mee met woonplaats, studie, partner, hobby, kinderen of werkkring. Vrienden maken gaat niet zomaar en vrienden uit het oog verliezen doet net als een scheiding zeer. Pijn die je kunt verteren waardoor ruimte komt voor nieuwe vriendschappen. Dunne vrienden worden dikke vrienden of omgekeerd.

Stilstaan om vooruit te komenMaar goed dat deze stoel niet kan praten. In mijn praktijk is vanzelfsprekend sprake van vertrouwelijkheid. Wat heb ik veel vrouwen en ook mannen uitgenodigd om te stoppen, te zitten en te voelen. Pas nadat ik dit zelf met pijn en moeite aandurfde, er zelfs vertrouwd mee raakte en nog sterker... vaak vrijwillig stop en ga zitten voelen. Aansluitend op de 4-jarige Lagere Detailhandelsschool ben ik als 16-jarige mijn fulltime werkend leven gestart. Al snel daarna ben ik daarnaast een leergierige parttime studie-stapelaar geworden en tot nu toe gebleven. Zie mijn profiel op LinkedIn als je wilt. https://www.linkedin.com/in/jozienwijnakker/ Tientallen zelfmanagement-boeken, studies en podcasts heb ik verslonden. Geleidelijk aan is de studie-verslaving vervangen door nieuwsgierigheid en enthousiasme. Mijn spreekwoordelijke shit werd compost en ik schrijf dan ook vrijwillig en met veel plezier over persoonlijke ontwikkeling, vooral op basis van haptonomie. Mij heeft al die ontwikkeling goed gedaan en hierover deel ik van harte. In mijn persoonlijk proces en mijn coach- en haptotherapiepraktijk staat de 'methode' stoppen-zitten-voelen centraal. Opgedane kennis en uitgebreide ervaring hebben me laten zien dat je echt vooruitkomt als je een pas op de plaats maakt. Velen heb ik uitgenodigd, aangemoedigd en begeleid bij verkenning van hun binnenwereld. Je kunt hiermee zelf aan de slag gaan. Deze blogs zijn bedoeld om je mogelijkheden aan te reiken, zijn echter geen vervanging van begeleiding door hulpverleners. Raadpleeg daarom desgewenst of zonodig je huisarts, een haptotherapeut www.hapto.nl. of andere specialist. 

Aanpassen of begrenzen? Heldere grenzen stellen draait om dynamisch evenwicht tussen zorg voor jezelf & zorg voor de ander. Twee polariteiten die continu balans zoeken. Alsmaar vriendelijk blijven naar je omgeving en je eigen behoeften verwaarlozen doet geen mens goed. En egoïstisch strijden voor je eigen hachje stuit al gauw tegen de borst. We kennen als mens twee fundamentele behoeften: autonomie & verbinding.Ieder mens wil vrij zijn om trouw aan zichzelf de eigen koers te bepalen en te volgen. En tegelijk heeft elk mens behoefte aan verbinding en saamhorigheid. We willen ons geliefd voelen en bij onze relatie(s), familie en vriendengroep horen. De een neigt meer naar autonomie, de ander meer naar verbinding. * Pas jij jezelf ‘pleasenderwijs’ aan en geef je wel heel veel ruimte uit angst voor verlating?of* Begrens je op voorhand uit angst voor te veel intimiteit en verbinding? Hoe meer je in verbinding bent met jezelf, hoe moeitelozer je heldere grenzen stelt in contact met de ander, in de maat die jou goed doet. 

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

Dikke en dunne vriendenIn Suriname hoorde ik praten over dikke en dunne vrienden. Dit loste voor mij meteen iets op wat toch altijd ingewikkeld voelde. Is het nou een kennis of een vriend? Nu zijn het voor mij allemaal vrienden. De een wat dikker, de ander wat dunner. Vriendschap vind ik essentieel voor de kwaliteit van leven. Met vrienden voel je je verbonden en tegelijk vrij en onafhankelijk. Dit ervaar ik in onze familie. Ik heb vier zussen en vier broers. Al vroeg leerde ik samen delen, lachen, werken, ruziemaken, spelen, enzovoort. Ook leerde ik mijn best te doen om een portie van de ouderlijke aandacht te krijgen die verdeeld moest worden tussen de drukke zaak en het grote gezin. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een ex-zus of ex-broer krijg. Het warme geborgen gevoel blijft. Bij vriendschapsrelaties gaat dit anders. Vrienden komen en gaan, bewegen voor langere of kortere tijd mee met woonplaats, studie, partner, hobby, kinderen of werkkring. Vrienden maken gaat niet zomaar en vrienden uit het oog verliezen doet net als een scheiding zeer. Pijn die je kunt verteren waardoor ruimte komt voor nieuwe vriendschappen. Dunne vrienden worden dikke vrienden of omgekeerd.

Stilstaan om vooruit te komenMaar goed dat deze stoel niet kan praten. In mijn praktijk is vanzelfsprekend sprake van vertrouwelijkheid. Wat heb ik veel vrouwen en ook mannen uitgenodigd om te stoppen, te zitten en te voelen. Pas nadat ik dit zelf met pijn en moeite aandurfde, er zelfs vertrouwd mee raakte en nog sterker... vaak vrijwillig stop en ga zitten voelen. Aansluitend op de 4-jarige Lagere Detailhandelsschool ben ik als 16-jarige mijn fulltime werkend leven gestart. Al snel daarna ben ik daarnaast een leergierige parttime studie-stapelaar geworden en tot nu toe gebleven. Zie mijn profiel op LinkedIn als je wilt. https://www.linkedin.com/in/jozienwijnakker/ Tientallen zelfmanagement-boeken, studies en podcasts heb ik verslonden. Geleidelijk aan is de studie-verslaving vervangen door nieuwsgierigheid en enthousiasme. Mijn spreekwoordelijke shit werd compost en ik schrijf dan ook vrijwillig en met veel plezier over persoonlijke ontwikkeling, vooral op basis van haptonomie. Mij heeft al die ontwikkeling goed gedaan en hierover deel ik van harte. In mijn persoonlijk proces en mijn coach- en haptotherapiepraktijk staat de 'methode' stoppen-zitten-voelen centraal. Opgedane kennis en uitgebreide ervaring hebben me laten zien dat je echt vooruitkomt als je een pas op de plaats maakt. Velen heb ik uitgenodigd, aangemoedigd en begeleid bij verkenning van hun binnenwereld. Je kunt hiermee zelf aan de slag gaan. Deze blogs zijn bedoeld om je mogelijkheden aan te reiken, zijn echter geen vervanging van begeleiding door hulpverleners. Raadpleeg daarom desgewenst of zonodig je huisarts, een haptotherapeut www.hapto.nl. of andere specialist. 

Aanpassen of begrenzen? Heldere grenzen stellen draait om dynamisch evenwicht tussen zorg voor jezelf & zorg voor de ander. Twee polariteiten die continu balans zoeken. Alsmaar vriendelijk blijven naar je omgeving en je eigen behoeften verwaarlozen doet geen mens goed. En egoïstisch strijden voor je eigen hachje stuit al gauw tegen de borst. We kennen als mens twee fundamentele behoeften: autonomie & verbinding.Ieder mens wil vrij zijn om trouw aan zichzelf de eigen koers te bepalen en te volgen. En tegelijk heeft elk mens behoefte aan verbinding en saamhorigheid. We willen ons geliefd voelen en bij onze relatie(s), familie en vriendengroep horen. De een neigt meer naar autonomie, de ander meer naar verbinding. * Pas jij jezelf ‘pleasenderwijs’ aan en geef je wel heel veel ruimte uit angst voor verlating?of* Begrens je op voorhand uit angst voor te veel intimiteit en verbinding? Hoe meer je in verbinding bent met jezelf, hoe moeitelozer je heldere grenzen stelt in contact met de ander, in de maat die jou goed doet. 

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

Dikke en dunne vriendenIn Suriname hoorde ik praten over dikke en dunne vrienden. Dit loste voor mij meteen iets op wat toch altijd ingewikkeld voelde. Is het nou een kennis of een vriend? Nu zijn het voor mij allemaal vrienden. De een wat dikker, de ander wat dunner. Vriendschap vind ik essentieel voor de kwaliteit van leven. Met vrienden voel je je verbonden en tegelijk vrij en onafhankelijk. Dit ervaar ik in onze familie. Ik heb vier zussen en vier broers. Al vroeg leerde ik samen delen, lachen, werken, ruziemaken, spelen, enzovoort. Ook leerde ik mijn best te doen om een portie van de ouderlijke aandacht te krijgen die verdeeld moest worden tussen de drukke zaak en het grote gezin. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een ex-zus of ex-broer krijg. Het warme geborgen gevoel blijft. Bij vriendschapsrelaties gaat dit anders. Vrienden komen en gaan, bewegen voor langere of kortere tijd mee met woonplaats, studie, partner, hobby, kinderen of werkkring. Vrienden maken gaat niet zomaar en vrienden uit het oog verliezen doet net als een scheiding zeer. Pijn die je kunt verteren waardoor ruimte komt voor nieuwe vriendschappen. Dunne vrienden worden dikke vrienden of omgekeerd.

Stilstaan om vooruit te komenMaar goed dat deze stoel niet kan praten. In mijn praktijk is vanzelfsprekend sprake van vertrouwelijkheid. Wat heb ik veel vrouwen en ook mannen uitgenodigd om te stoppen, te zitten en te voelen. Pas nadat ik dit zelf met pijn en moeite aandurfde, er zelfs vertrouwd mee raakte en nog sterker... vaak vrijwillig stop en ga zitten voelen. Aansluitend op de 4-jarige Lagere Detailhandelsschool ben ik als 16-jarige mijn fulltime werkend leven gestart. Al snel daarna ben ik daarnaast een leergierige parttime studie-stapelaar geworden en tot nu toe gebleven. Zie mijn profiel op LinkedIn als je wilt. https://www.linkedin.com/in/jozienwijnakker/ Tientallen zelfmanagement-boeken, studies en podcasts heb ik verslonden. Geleidelijk aan is de studie-verslaving vervangen door nieuwsgierigheid en enthousiasme. Mijn spreekwoordelijke shit werd compost en ik schrijf dan ook vrijwillig en met veel plezier over persoonlijke ontwikkeling, vooral op basis van haptonomie. Mij heeft al die ontwikkeling goed gedaan en hierover deel ik van harte. In mijn persoonlijk proces en mijn coach- en haptotherapiepraktijk staat de 'methode' stoppen-zitten-voelen centraal. Opgedane kennis en uitgebreide ervaring hebben me laten zien dat je echt vooruitkomt als je een pas op de plaats maakt. Velen heb ik uitgenodigd, aangemoedigd en begeleid bij verkenning van hun binnenwereld. Je kunt hiermee zelf aan de slag gaan. Deze blogs zijn bedoeld om je mogelijkheden aan te reiken, zijn echter geen vervanging van begeleiding door hulpverleners. Raadpleeg daarom desgewenst of zonodig je huisarts, een haptotherapeut www.hapto.nl. of andere specialist. 

Aanpassen of begrenzen? Heldere grenzen stellen draait om dynamisch evenwicht tussen zorg voor jezelf & zorg voor de ander. Twee polariteiten die continu balans zoeken. Alsmaar vriendelijk blijven naar je omgeving en je eigen behoeften verwaarlozen doet geen mens goed. En egoïstisch strijden voor je eigen hachje stuit al gauw tegen de borst. We kennen als mens twee fundamentele behoeften: autonomie & verbinding.Ieder mens wil vrij zijn om trouw aan zichzelf de eigen koers te bepalen en te volgen. En tegelijk heeft elk mens behoefte aan verbinding en saamhorigheid. We willen ons geliefd voelen en bij onze relatie(s), familie en vriendengroep horen. De een neigt meer naar autonomie, de ander meer naar verbinding. * Pas jij jezelf ‘pleasenderwijs’ aan en geef je wel heel veel ruimte uit angst voor verlating?of* Begrens je op voorhand uit angst voor te veel intimiteit en verbinding? Hoe meer je in verbinding bent met jezelf, hoe moeitelozer je heldere grenzen stelt in contact met de ander, in de maat die jou goed doet. 

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

Dikke en dunne vriendenIn Suriname hoorde ik praten over dikke en dunne vrienden. Dit loste voor mij meteen iets op wat toch altijd ingewikkeld voelde. Is het nou een kennis of een vriend? Nu zijn het voor mij allemaal vrienden. De een wat dikker, de ander wat dunner. Vriendschap vind ik essentieel voor de kwaliteit van leven. Met vrienden voel je je verbonden en tegelijk vrij en onafhankelijk. Dit ervaar ik in onze familie. Ik heb vier zussen en vier broers. Al vroeg leerde ik samen delen, lachen, werken, ruziemaken, spelen, enzovoort. Ook leerde ik mijn best te doen om een portie van de ouderlijke aandacht te krijgen die verdeeld moest worden tussen de drukke zaak en het grote gezin. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een ex-zus of ex-broer krijg. Het warme geborgen gevoel blijft. Bij vriendschapsrelaties gaat dit anders. Vrienden komen en gaan, bewegen voor langere of kortere tijd mee met woonplaats, studie, partner, hobby, kinderen of werkkring. Vrienden maken gaat niet zomaar en vrienden uit het oog verliezen doet net als een scheiding zeer. Pijn die je kunt verteren waardoor ruimte komt voor nieuwe vriendschappen. Dunne vrienden worden dikke vrienden of omgekeerd.

Stilstaan om vooruit te komenMaar goed dat deze stoel niet kan praten. In mijn praktijk is vanzelfsprekend sprake van vertrouwelijkheid. Wat heb ik veel vrouwen en ook mannen uitgenodigd om te stoppen, te zitten en te voelen. Pas nadat ik dit zelf met pijn en moeite aandurfde, er zelfs vertrouwd mee raakte en nog sterker... vaak vrijwillig stop en ga zitten voelen. Aansluitend op de 4-jarige Lagere Detailhandelsschool ben ik als 16-jarige mijn fulltime werkend leven gestart. Al snel daarna ben ik daarnaast een leergierige parttime studie-stapelaar geworden en tot nu toe gebleven. Zie mijn profiel op LinkedIn als je wilt. https://www.linkedin.com/in/jozienwijnakker/ Tientallen zelfmanagement-boeken, studies en podcasts heb ik verslonden. Geleidelijk aan is de studie-verslaving vervangen door nieuwsgierigheid en enthousiasme. Mijn spreekwoordelijke shit werd compost en ik schrijf dan ook vrijwillig en met veel plezier over persoonlijke ontwikkeling, vooral op basis van haptonomie. Mij heeft al die ontwikkeling goed gedaan en hierover deel ik van harte. In mijn persoonlijk proces en mijn coach- en haptotherapiepraktijk staat de 'methode' stoppen-zitten-voelen centraal. Opgedane kennis en uitgebreide ervaring hebben me laten zien dat je echt vooruitkomt als je een pas op de plaats maakt. Velen heb ik uitgenodigd, aangemoedigd en begeleid bij verkenning van hun binnenwereld. Je kunt hiermee zelf aan de slag gaan. Deze blogs zijn bedoeld om je mogelijkheden aan te reiken, zijn echter geen vervanging van begeleiding door hulpverleners. Raadpleeg daarom desgewenst of zonodig je huisarts, een haptotherapeut www.hapto.nl. of andere specialist. 

Aanpassen of begrenzen? Heldere grenzen stellen draait om dynamisch evenwicht tussen zorg voor jezelf & zorg voor de ander. Twee polariteiten die continu balans zoeken. Alsmaar vriendelijk blijven naar je omgeving en je eigen behoeften verwaarlozen doet geen mens goed. En egoïstisch strijden voor je eigen hachje stuit al gauw tegen de borst. We kennen als mens twee fundamentele behoeften: autonomie & verbinding.Ieder mens wil vrij zijn om trouw aan zichzelf de eigen koers te bepalen en te volgen. En tegelijk heeft elk mens behoefte aan verbinding en saamhorigheid. We willen ons geliefd voelen en bij onze relatie(s), familie en vriendengroep horen. De een neigt meer naar autonomie, de ander meer naar verbinding. * Pas jij jezelf ‘pleasenderwijs’ aan en geef je wel heel veel ruimte uit angst voor verlating?of* Begrens je op voorhand uit angst voor te veel intimiteit en verbinding? Hoe meer je in verbinding bent met jezelf, hoe moeitelozer je heldere grenzen stelt in contact met de ander, in de maat die jou goed doet. 

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

Dikke en dunne vriendenIn Suriname hoorde ik praten over dikke en dunne vrienden. Dit loste voor mij meteen iets op wat toch altijd ingewikkeld voelde. Is het nou een kennis of een vriend? Nu zijn het voor mij allemaal vrienden. De een wat dikker, de ander wat dunner. Vriendschap vind ik essentieel voor de kwaliteit van leven. Met vrienden voel je je verbonden en tegelijk vrij en onafhankelijk. Dit ervaar ik in onze familie. Ik heb vier zussen en vier broers. Al vroeg leerde ik samen delen, lachen, werken, ruziemaken, spelen, enzovoort. Ook leerde ik mijn best te doen om een portie van de ouderlijke aandacht te krijgen die verdeeld moest worden tussen de drukke zaak en het grote gezin. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een ex-zus of ex-broer krijg. Het warme geborgen gevoel blijft. Bij vriendschapsrelaties gaat dit anders. Vrienden komen en gaan, bewegen voor langere of kortere tijd mee met woonplaats, studie, partner, hobby, kinderen of werkkring. Vrienden maken gaat niet zomaar en vrienden uit het oog verliezen doet net als een scheiding zeer. Pijn die je kunt verteren waardoor ruimte komt voor nieuwe vriendschappen. Dunne vrienden worden dikke vrienden of omgekeerd.

Stilstaan om vooruit te komenMaar goed dat deze stoel niet kan praten. In mijn praktijk is vanzelfsprekend sprake van vertrouwelijkheid. Wat heb ik veel vrouwen en ook mannen uitgenodigd om te stoppen, te zitten en te voelen. Pas nadat ik dit zelf met pijn en moeite aandurfde, er zelfs vertrouwd mee raakte en nog sterker... vaak vrijwillig stop en ga zitten voelen. Aansluitend op de 4-jarige Lagere Detailhandelsschool ben ik als 16-jarige mijn fulltime werkend leven gestart. Al snel daarna ben ik daarnaast een leergierige parttime studie-stapelaar geworden en tot nu toe gebleven. Zie mijn profiel op LinkedIn als je wilt. https://www.linkedin.com/in/jozienwijnakker/ Tientallen zelfmanagement-boeken, studies en podcasts heb ik verslonden. Geleidelijk aan is de studie-verslaving vervangen door nieuwsgierigheid en enthousiasme. Mijn spreekwoordelijke shit werd compost en ik schrijf dan ook vrijwillig en met veel plezier over persoonlijke ontwikkeling, vooral op basis van haptonomie. Mij heeft al die ontwikkeling goed gedaan en hierover deel ik van harte. In mijn persoonlijk proces en mijn coach- en haptotherapiepraktijk staat de 'methode' stoppen-zitten-voelen centraal. Opgedane kennis en uitgebreide ervaring hebben me laten zien dat je echt vooruitkomt als je een pas op de plaats maakt. Velen heb ik uitgenodigd, aangemoedigd en begeleid bij verkenning van hun binnenwereld. Je kunt hiermee zelf aan de slag gaan. Deze blogs zijn bedoeld om je mogelijkheden aan te reiken, zijn echter geen vervanging van begeleiding door hulpverleners. Raadpleeg daarom desgewenst of zonodig je huisarts, een haptotherapeut www.hapto.nl. of andere specialist. 

Aanpassen of begrenzen? Heldere grenzen stellen draait om dynamisch evenwicht tussen zorg voor jezelf & zorg voor de ander. Twee polariteiten die continu balans zoeken. Alsmaar vriendelijk blijven naar je omgeving en je eigen behoeften verwaarlozen doet geen mens goed. En egoïstisch strijden voor je eigen hachje stuit al gauw tegen de borst. We kennen als mens twee fundamentele behoeften: autonomie & verbinding.Ieder mens wil vrij zijn om trouw aan zichzelf de eigen koers te bepalen en te volgen. En tegelijk heeft elk mens behoefte aan verbinding en saamhorigheid. We willen ons geliefd voelen en bij onze relatie(s), familie en vriendengroep horen. De een neigt meer naar autonomie, de ander meer naar verbinding. * Pas jij jezelf ‘pleasenderwijs’ aan en geef je wel heel veel ruimte uit angst voor verlating?of* Begrens je op voorhand uit angst voor te veel intimiteit en verbinding? Hoe meer je in verbinding bent met jezelf, hoe moeitelozer je heldere grenzen stelt in contact met de ander, in de maat die jou goed doet. 

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

Dikke en dunne vriendenIn Suriname hoorde ik praten over dikke en dunne vrienden. Dit loste voor mij meteen iets op wat toch altijd ingewikkeld voelde. Is het nou een kennis of een vriend? Nu zijn het voor mij allemaal vrienden. De een wat dikker, de ander wat dunner. Vriendschap vind ik essentieel voor de kwaliteit van leven. Met vrienden voel je je verbonden en tegelijk vrij en onafhankelijk. Dit ervaar ik in onze familie. Ik heb vier zussen en vier broers. Al vroeg leerde ik samen delen, lachen, werken, ruziemaken, spelen, enzovoort. Ook leerde ik mijn best te doen om een portie van de ouderlijke aandacht te krijgen die verdeeld moest worden tussen de drukke zaak en het grote gezin. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een ex-zus of ex-broer krijg. Het warme geborgen gevoel blijft. Bij vriendschapsrelaties gaat dit anders. Vrienden komen en gaan, bewegen voor langere of kortere tijd mee met woonplaats, studie, partner, hobby, kinderen of werkkring. Vrienden maken gaat niet zomaar en vrienden uit het oog verliezen doet net als een scheiding zeer. Pijn die je kunt verteren waardoor ruimte komt voor nieuwe vriendschappen. Dunne vrienden worden dikke vrienden of omgekeerd.

Stilstaan om vooruit te komenMaar goed dat deze stoel niet kan praten. In mijn praktijk is vanzelfsprekend sprake van vertrouwelijkheid. Wat heb ik veel vrouwen en ook mannen uitgenodigd om te stoppen, te zitten en te voelen. Pas nadat ik dit zelf met pijn en moeite aandurfde, er zelfs vertrouwd mee raakte en nog sterker... vaak vrijwillig stop en ga zitten voelen. Aansluitend op de 4-jarige Lagere Detailhandelsschool ben ik als 16-jarige mijn fulltime werkend leven gestart. Al snel daarna ben ik daarnaast een leergierige parttime studie-stapelaar geworden en tot nu toe gebleven. Zie mijn profiel op LinkedIn als je wilt. https://www.linkedin.com/in/jozienwijnakker/ Tientallen zelfmanagement-boeken, studies en podcasts heb ik verslonden. Geleidelijk aan is de studie-verslaving vervangen door nieuwsgierigheid en enthousiasme. Mijn spreekwoordelijke shit werd compost en ik schrijf dan ook vrijwillig en met veel plezier over persoonlijke ontwikkeling, vooral op basis van haptonomie. Mij heeft al die ontwikkeling goed gedaan en hierover deel ik van harte. In mijn persoonlijk proces en mijn coach- en haptotherapiepraktijk staat de 'methode' stoppen-zitten-voelen centraal. Opgedane kennis en uitgebreide ervaring hebben me laten zien dat je echt vooruitkomt als je een pas op de plaats maakt. Velen heb ik uitgenodigd, aangemoedigd en begeleid bij verkenning van hun binnenwereld. Je kunt hiermee zelf aan de slag gaan. Deze blogs zijn bedoeld om je mogelijkheden aan te reiken, zijn echter geen vervanging van begeleiding door hulpverleners. Raadpleeg daarom desgewenst of zonodig je huisarts, een haptotherapeut www.hapto.nl. of andere specialist. 

Aanpassen of begrenzen? Heldere grenzen stellen draait om dynamisch evenwicht tussen zorg voor jezelf & zorg voor de ander. Twee polariteiten die continu balans zoeken. Alsmaar vriendelijk blijven naar je omgeving en je eigen behoeften verwaarlozen doet geen mens goed. En egoïstisch strijden voor je eigen hachje stuit al gauw tegen de borst. We kennen als mens twee fundamentele behoeften: autonomie & verbinding.Ieder mens wil vrij zijn om trouw aan zichzelf de eigen koers te bepalen en te volgen. En tegelijk heeft elk mens behoefte aan verbinding en saamhorigheid. We willen ons geliefd voelen en bij onze relatie(s), familie en vriendengroep horen. De een neigt meer naar autonomie, de ander meer naar verbinding. * Pas jij jezelf ‘pleasenderwijs’ aan en geef je wel heel veel ruimte uit angst voor verlating?of* Begrens je op voorhand uit angst voor te veel intimiteit en verbinding? Hoe meer je in verbinding bent met jezelf, hoe moeitelozer je heldere grenzen stelt in contact met de ander, in de maat die jou goed doet. 

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

Dikke en dunne vriendenIn Suriname hoorde ik praten over dikke en dunne vrienden. Dit loste voor mij meteen iets op wat toch altijd ingewikkeld voelde. Is het nou een kennis of een vriend? Nu zijn het voor mij allemaal vrienden. De een wat dikker, de ander wat dunner. Vriendschap vind ik essentieel voor de kwaliteit van leven. Met vrienden voel je je verbonden en tegelijk vrij en onafhankelijk. Dit ervaar ik in onze familie. Ik heb vier zussen en vier broers. Al vroeg leerde ik samen delen, lachen, werken, ruziemaken, spelen, enzovoort. Ook leerde ik mijn best te doen om een portie van de ouderlijke aandacht te krijgen die verdeeld moest worden tussen de drukke zaak en het grote gezin. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een ex-zus of ex-broer krijg. Het warme geborgen gevoel blijft. Bij vriendschapsrelaties gaat dit anders. Vrienden komen en gaan, bewegen voor langere of kortere tijd mee met woonplaats, studie, partner, hobby, kinderen of werkkring. Vrienden maken gaat niet zomaar en vrienden uit het oog verliezen doet net als een scheiding zeer. Pijn die je kunt verteren waardoor ruimte komt voor nieuwe vriendschappen. Dunne vrienden worden dikke vrienden of omgekeerd.

Stilstaan om vooruit te komenMaar goed dat deze stoel niet kan praten. In mijn praktijk is vanzelfsprekend sprake van vertrouwelijkheid. Wat heb ik veel vrouwen en ook mannen uitgenodigd om te stoppen, te zitten en te voelen. Pas nadat ik dit zelf met pijn en moeite aandurfde, er zelfs vertrouwd mee raakte en nog sterker... vaak vrijwillig stop en ga zitten voelen. Aansluitend op de 4-jarige Lagere Detailhandelsschool ben ik als 16-jarige mijn fulltime werkend leven gestart. Al snel daarna ben ik daarnaast een leergierige parttime studie-stapelaar geworden en tot nu toe gebleven. Zie mijn profiel op LinkedIn als je wilt. https://www.linkedin.com/in/jozienwijnakker/ Tientallen zelfmanagement-boeken, studies en podcasts heb ik verslonden. Geleidelijk aan is de studie-verslaving vervangen door nieuwsgierigheid en enthousiasme. Mijn spreekwoordelijke shit werd compost en ik schrijf dan ook vrijwillig en met veel plezier over persoonlijke ontwikkeling, vooral op basis van haptonomie. Mij heeft al die ontwikkeling goed gedaan en hierover deel ik van harte. In mijn persoonlijk proces en mijn coach- en haptotherapiepraktijk staat de 'methode' stoppen-zitten-voelen centraal. Opgedane kennis en uitgebreide ervaring hebben me laten zien dat je echt vooruitkomt als je een pas op de plaats maakt. Velen heb ik uitgenodigd, aangemoedigd en begeleid bij verkenning van hun binnenwereld. Je kunt hiermee zelf aan de slag gaan. Deze blogs zijn bedoeld om je mogelijkheden aan te reiken, zijn echter geen vervanging van begeleiding door hulpverleners. Raadpleeg daarom desgewenst of zonodig je huisarts, een haptotherapeut www.hapto.nl. of andere specialist. 

Aanpassen of begrenzen? Heldere grenzen stellen draait om dynamisch evenwicht tussen zorg voor jezelf & zorg voor de ander. Twee polariteiten die continu balans zoeken. Alsmaar vriendelijk blijven naar je omgeving en je eigen behoeften verwaarlozen doet geen mens goed. En egoïstisch strijden voor je eigen hachje stuit al gauw tegen de borst. We kennen als mens twee fundamentele behoeften: autonomie & verbinding.Ieder mens wil vrij zijn om trouw aan zichzelf de eigen koers te bepalen en te volgen. En tegelijk heeft elk mens behoefte aan verbinding en saamhorigheid. We willen ons geliefd voelen en bij onze relatie(s), familie en vriendengroep horen. De een neigt meer naar autonomie, de ander meer naar verbinding. * Pas jij jezelf ‘pleasenderwijs’ aan en geef je wel heel veel ruimte uit angst voor verlating?of* Begrens je op voorhand uit angst voor te veel intimiteit en verbinding? Hoe meer je in verbinding bent met jezelf, hoe moeitelozer je heldere grenzen stelt in contact met de ander, in de maat die jou goed doet. 

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

Dikke en dunne vriendenIn Suriname hoorde ik praten over dikke en dunne vrienden. Dit loste voor mij meteen iets op wat toch altijd ingewikkeld voelde. Is het nou een kennis of een vriend? Nu zijn het voor mij allemaal vrienden. De een wat dikker, de ander wat dunner. Vriendschap vind ik essentieel voor de kwaliteit van leven. Met vrienden voel je je verbonden en tegelijk vrij en onafhankelijk. Dit ervaar ik in onze familie. Ik heb vier zussen en vier broers. Al vroeg leerde ik samen delen, lachen, werken, ruziemaken, spelen, enzovoort. Ook leerde ik mijn best te doen om een portie van de ouderlijke aandacht te krijgen die verdeeld moest worden tussen de drukke zaak en het grote gezin. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een ex-zus of ex-broer krijg. Het warme geborgen gevoel blijft. Bij vriendschapsrelaties gaat dit anders. Vrienden komen en gaan, bewegen voor langere of kortere tijd mee met woonplaats, studie, partner, hobby, kinderen of werkkring. Vrienden maken gaat niet zomaar en vrienden uit het oog verliezen doet net als een scheiding zeer. Pijn die je kunt verteren waardoor ruimte komt voor nieuwe vriendschappen. Dunne vrienden worden dikke vrienden of omgekeerd.

Stilstaan om vooruit te komenMaar goed dat deze stoel niet kan praten. In mijn praktijk is vanzelfsprekend sprake van vertrouwelijkheid. Wat heb ik veel vrouwen en ook mannen uitgenodigd om te stoppen, te zitten en te voelen. Pas nadat ik dit zelf met pijn en moeite aandurfde, er zelfs vertrouwd mee raakte en nog sterker... vaak vrijwillig stop en ga zitten voelen. Aansluitend op de 4-jarige Lagere Detailhandelsschool ben ik als 16-jarige mijn fulltime werkend leven gestart. Al snel daarna ben ik daarnaast een leergierige parttime studie-stapelaar geworden en tot nu toe gebleven. Zie mijn profiel op LinkedIn als je wilt. https://www.linkedin.com/in/jozienwijnakker/ Tientallen zelfmanagement-boeken, studies en podcasts heb ik verslonden. Geleidelijk aan is de studie-verslaving vervangen door nieuwsgierigheid en enthousiasme. Mijn spreekwoordelijke shit werd compost en ik schrijf dan ook vrijwillig en met veel plezier over persoonlijke ontwikkeling, vooral op basis van haptonomie. Mij heeft al die ontwikkeling goed gedaan en hierover deel ik van harte. In mijn persoonlijk proces en mijn coach- en haptotherapiepraktijk staat de 'methode' stoppen-zitten-voelen centraal. Opgedane kennis en uitgebreide ervaring hebben me laten zien dat je echt vooruitkomt als je een pas op de plaats maakt. Velen heb ik uitgenodigd, aangemoedigd en begeleid bij verkenning van hun binnenwereld. Je kunt hiermee zelf aan de slag gaan. Deze blogs zijn bedoeld om je mogelijkheden aan te reiken, zijn echter geen vervanging van begeleiding door hulpverleners. Raadpleeg daarom desgewenst of zonodig je huisarts, een haptotherapeut www.hapto.nl. of andere specialist. 

Aanpassen of begrenzen? Heldere grenzen stellen draait om dynamisch evenwicht tussen zorg voor jezelf & zorg voor de ander. Twee polariteiten die continu balans zoeken. Alsmaar vriendelijk blijven naar je omgeving en je eigen behoeften verwaarlozen doet geen mens goed. En egoïstisch strijden voor je eigen hachje stuit al gauw tegen de borst. We kennen als mens twee fundamentele behoeften: autonomie & verbinding.Ieder mens wil vrij zijn om trouw aan zichzelf de eigen koers te bepalen en te volgen. En tegelijk heeft elk mens behoefte aan verbinding en saamhorigheid. We willen ons geliefd voelen en bij onze relatie(s), familie en vriendengroep horen. De een neigt meer naar autonomie, de ander meer naar verbinding. * Pas jij jezelf ‘pleasenderwijs’ aan en geef je wel heel veel ruimte uit angst voor verlating?of* Begrens je op voorhand uit angst voor te veel intimiteit en verbinding? Hoe meer je in verbinding bent met jezelf, hoe moeitelozer je heldere grenzen stelt in contact met de ander, in de maat die jou goed doet. 

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

Dikke en dunne vriendenIn Suriname hoorde ik praten over dikke en dunne vrienden. Dit loste voor mij meteen iets op wat toch altijd ingewikkeld voelde. Is het nou een kennis of een vriend? Nu zijn het voor mij allemaal vrienden. De een wat dikker, de ander wat dunner. Vriendschap vind ik essentieel voor de kwaliteit van leven. Met vrienden voel je je verbonden en tegelijk vrij en onafhankelijk. Dit ervaar ik in onze familie. Ik heb vier zussen en vier broers. Al vroeg leerde ik samen delen, lachen, werken, ruziemaken, spelen, enzovoort. Ook leerde ik mijn best te doen om een portie van de ouderlijke aandacht te krijgen die verdeeld moest worden tussen de drukke zaak en het grote gezin. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een ex-zus of ex-broer krijg. Het warme geborgen gevoel blijft. Bij vriendschapsrelaties gaat dit anders. Vrienden komen en gaan, bewegen voor langere of kortere tijd mee met woonplaats, studie, partner, hobby, kinderen of werkkring. Vrienden maken gaat niet zomaar en vrienden uit het oog verliezen doet net als een scheiding zeer. Pijn die je kunt verteren waardoor ruimte komt voor nieuwe vriendschappen. Dunne vrienden worden dikke vrienden of omgekeerd.

Stilstaan om vooruit te komenMaar goed dat deze stoel niet kan praten. In mijn praktijk is vanzelfsprekend sprake van vertrouwelijkheid. Wat heb ik veel vrouwen en ook mannen uitgenodigd om te stoppen, te zitten en te voelen. Pas nadat ik dit zelf met pijn en moeite aandurfde, er zelfs vertrouwd mee raakte en nog sterker... vaak vrijwillig stop en ga zitten voelen. Aansluitend op de 4-jarige Lagere Detailhandelsschool ben ik als 16-jarige mijn fulltime werkend leven gestart. Al snel daarna ben ik daarnaast een leergierige parttime studie-stapelaar geworden en tot nu toe gebleven. Zie mijn profiel op LinkedIn als je wilt. https://www.linkedin.com/in/jozienwijnakker/ Tientallen zelfmanagement-boeken, studies en podcasts heb ik verslonden. Geleidelijk aan is de studie-verslaving vervangen door nieuwsgierigheid en enthousiasme. Mijn spreekwoordelijke shit werd compost en ik schrijf dan ook vrijwillig en met veel plezier over persoonlijke ontwikkeling, vooral op basis van haptonomie. Mij heeft al die ontwikkeling goed gedaan en hierover deel ik van harte. In mijn persoonlijk proces en mijn coach- en haptotherapiepraktijk staat de 'methode' stoppen-zitten-voelen centraal. Opgedane kennis en uitgebreide ervaring hebben me laten zien dat je echt vooruitkomt als je een pas op de plaats maakt. Velen heb ik uitgenodigd, aangemoedigd en begeleid bij verkenning van hun binnenwereld. Je kunt hiermee zelf aan de slag gaan. Deze blogs zijn bedoeld om je mogelijkheden aan te reiken, zijn echter geen vervanging van begeleiding door hulpverleners. Raadpleeg daarom desgewenst of zonodig je huisarts, een haptotherapeut www.hapto.nl. of andere specialist. 

Aanpassen of begrenzen? Heldere grenzen stellen draait om dynamisch evenwicht tussen zorg voor jezelf & zorg voor de ander. Twee polariteiten die continu balans zoeken. Alsmaar vriendelijk blijven naar je omgeving en je eigen behoeften verwaarlozen doet geen mens goed. En egoïstisch strijden voor je eigen hachje stuit al gauw tegen de borst. We kennen als mens twee fundamentele behoeften: autonomie & verbinding.Ieder mens wil vrij zijn om trouw aan zichzelf de eigen koers te bepalen en te volgen. En tegelijk heeft elk mens behoefte aan verbinding en saamhorigheid. We willen ons geliefd voelen en bij onze relatie(s), familie en vriendengroep horen. De een neigt meer naar autonomie, de ander meer naar verbinding. * Pas jij jezelf ‘pleasenderwijs’ aan en geef je wel heel veel ruimte uit angst voor verlating?of* Begrens je op voorhand uit angst voor te veel intimiteit en verbinding? Hoe meer je in verbinding bent met jezelf, hoe moeitelozer je heldere grenzen stelt in contact met de ander, in de maat die jou goed doet. 

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

Dikke en dunne vriendenIn Suriname hoorde ik praten over dikke en dunne vrienden. Dit loste voor mij meteen iets op wat toch altijd ingewikkeld voelde. Is het nou een kennis of een vriend? Nu zijn het voor mij allemaal vrienden. De een wat dikker, de ander wat dunner. Vriendschap vind ik essentieel voor de kwaliteit van leven. Met vrienden voel je je verbonden en tegelijk vrij en onafhankelijk. Dit ervaar ik in onze familie. Ik heb vier zussen en vier broers. Al vroeg leerde ik samen delen, lachen, werken, ruziemaken, spelen, enzovoort. Ook leerde ik mijn best te doen om een portie van de ouderlijke aandacht te krijgen die verdeeld moest worden tussen de drukke zaak en het grote gezin. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een ex-zus of ex-broer krijg. Het warme geborgen gevoel blijft. Bij vriendschapsrelaties gaat dit anders. Vrienden komen en gaan, bewegen voor langere of kortere tijd mee met woonplaats, studie, partner, hobby, kinderen of werkkring. Vrienden maken gaat niet zomaar en vrienden uit het oog verliezen doet net als een scheiding zeer. Pijn die je kunt verteren waardoor ruimte komt voor nieuwe vriendschappen. Dunne vrienden worden dikke vrienden of omgekeerd.

Stilstaan om vooruit te komenMaar goed dat deze stoel niet kan praten. In mijn praktijk is vanzelfsprekend sprake van vertrouwelijkheid. Wat heb ik veel vrouwen en ook mannen uitgenodigd om te stoppen, te zitten en te voelen. Pas nadat ik dit zelf met pijn en moeite aandurfde, er zelfs vertrouwd mee raakte en nog sterker... vaak vrijwillig stop en ga zitten voelen. Aansluitend op de 4-jarige Lagere Detailhandelsschool ben ik als 16-jarige mijn fulltime werkend leven gestart. Al snel daarna ben ik daarnaast een leergierige parttime studie-stapelaar geworden en tot nu toe gebleven. Zie mijn profiel op LinkedIn als je wilt. https://www.linkedin.com/in/jozienwijnakker/ Tientallen zelfmanagement-boeken, studies en podcasts heb ik verslonden. Geleidelijk aan is de studie-verslaving vervangen door nieuwsgierigheid en enthousiasme. Mijn spreekwoordelijke shit werd compost en ik schrijf dan ook vrijwillig en met veel plezier over persoonlijke ontwikkeling, vooral op basis van haptonomie. Mij heeft al die ontwikkeling goed gedaan en hierover deel ik van harte. In mijn persoonlijk proces en mijn coach- en haptotherapiepraktijk staat de 'methode' stoppen-zitten-voelen centraal. Opgedane kennis en uitgebreide ervaring hebben me laten zien dat je echt vooruitkomt als je een pas op de plaats maakt. Velen heb ik uitgenodigd, aangemoedigd en begeleid bij verkenning van hun binnenwereld. Je kunt hiermee zelf aan de slag gaan. Deze blogs zijn bedoeld om je mogelijkheden aan te reiken, zijn echter geen vervanging van begeleiding door hulpverleners. Raadpleeg daarom desgewenst of zonodig je huisarts, een haptotherapeut www.hapto.nl. of andere specialist. 

Aanpassen of begrenzen? Heldere grenzen stellen draait om dynamisch evenwicht tussen zorg voor jezelf & zorg voor de ander. Twee polariteiten die continu balans zoeken. Alsmaar vriendelijk blijven naar je omgeving en je eigen behoeften verwaarlozen doet geen mens goed. En egoïstisch strijden voor je eigen hachje stuit al gauw tegen de borst. We kennen als mens twee fundamentele behoeften: autonomie & verbinding.Ieder mens wil vrij zijn om trouw aan zichzelf de eigen koers te bepalen en te volgen. En tegelijk heeft elk mens behoefte aan verbinding en saamhorigheid. We willen ons geliefd voelen en bij onze relatie(s), familie en vriendengroep horen. De een neigt meer naar autonomie, de ander meer naar verbinding. * Pas jij jezelf ‘pleasenderwijs’ aan en geef je wel heel veel ruimte uit angst voor verlating?of* Begrens je op voorhand uit angst voor te veel intimiteit en verbinding? Hoe meer je in verbinding bent met jezelf, hoe moeitelozer je heldere grenzen stelt in contact met de ander, in de maat die jou goed doet. 

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

Dikke en dunne vriendenIn Suriname hoorde ik praten over dikke en dunne vrienden. Dit loste voor mij meteen iets op wat toch altijd ingewikkeld voelde. Is het nou een kennis of een vriend? Nu zijn het voor mij allemaal vrienden. De een wat dikker, de ander wat dunner. Vriendschap vind ik essentieel voor de kwaliteit van leven. Met vrienden voel je je verbonden en tegelijk vrij en onafhankelijk. Dit ervaar ik in onze familie. Ik heb vier zussen en vier broers. Al vroeg leerde ik samen delen, lachen, werken, ruziemaken, spelen, enzovoort. Ook leerde ik mijn best te doen om een portie van de ouderlijke aandacht te krijgen die verdeeld moest worden tussen de drukke zaak en het grote gezin. Ik prijs me gelukkig dat ik nooit een ex-zus of ex-broer krijg. Het warme geborgen gevoel blijft. Bij vriendschapsrelaties gaat dit anders. Vrienden komen en gaan, bewegen voor langere of kortere tijd mee met woonplaats, studie, partner, hobby, kinderen of werkkring. Vrienden maken gaat niet zomaar en vrienden uit het oog verliezen doet net als een scheiding zeer. Pijn die je kunt verteren waardoor ruimte komt voor nieuwe vriendschappen. Dunne vrienden worden dikke vrienden of omgekeerd.

Stilstaan om vooruit te komenMaar goed dat deze stoel niet kan praten. In mijn praktijk is vanzelfsprekend sprake van vertrouwelijkheid. Wat heb ik veel vrouwen en ook mannen uitgenodigd om te stoppen, te zitten en te voelen. Pas nadat ik dit zelf met pijn en moeite aandurfde, er zelfs vertrouwd mee raakte en nog sterker... vaak vrijwillig stop en ga zitten voelen. Aansluitend op de 4-jarige Lagere Detailhandelsschool ben ik als 16-jarige mijn fulltime werkend leven gestart. Al snel daarna ben ik daarnaast een leergierige parttime studie-stapelaar geworden en tot nu toe gebleven. Zie mijn profiel op LinkedIn als je wilt. https://www.linkedin.com/in/jozienwijnakker/ Tientallen zelfmanagement-boeken, studies en podcasts heb ik verslonden. Geleidelijk aan is de studie-verslaving vervangen door nieuwsgierigheid en enthousiasme. Mijn spreekwoordelijke shit werd compost en ik schrijf dan ook vrijwillig en met veel plezier over persoonlijke ontwikkeling, vooral op basis van haptonomie. Mij heeft al die ontwikkeling goed gedaan en hierover deel ik van harte. In mijn persoonlijk proces en mijn coach- en haptotherapiepraktijk staat de 'methode' stoppen-zitten-voelen centraal. Opgedane kennis en uitgebreide ervaring hebben me laten zien dat je echt vooruitkomt als je een pas op de plaats maakt. Velen heb ik uitgenodigd, aangemoedigd en begeleid bij verkenning van hun binnenwereld. Je kunt hiermee zelf aan de slag gaan. Deze blogs zijn bedoeld om je mogelijkheden aan te reiken, zijn echter geen vervanging van begeleiding door hulpverleners. Raadpleeg daarom desgewenst of zonodig je huisarts, een haptotherapeut www.hapto.nl. of andere specialist. 

Aanpassen of begrenzen? Heldere grenzen stellen draait om dynamisch evenwicht tussen zorg voor jezelf & zorg voor de ander. Twee polariteiten die continu balans zoeken. Alsmaar vriendelijk blijven naar je omgeving en je eigen behoeften verwaarlozen doet geen mens goed. En egoïstisch strijden voor je eigen hachje stuit al gauw tegen de borst. We kennen als mens twee fundamentele behoeften: autonomie & verbinding.Ieder mens wil vrij zijn om trouw aan zichzelf de eigen koers te bepalen en te volgen. En tegelijk heeft elk mens behoefte aan verbinding en saamhorigheid. We willen ons geliefd voelen en bij onze relatie(s), familie en vriendengroep horen. De een neigt meer naar autonomie, de ander meer naar verbinding. * Pas jij jezelf ‘pleasenderwijs’ aan en geef je wel heel veel ruimte uit angst voor verlating?of* Begrens je op voorhand uit angst voor te veel intimiteit en verbinding? Hoe meer je in verbinding bent met jezelf, hoe moeitelozer je heldere grenzen stelt in contact met de ander, in de maat die jou goed doet.